07.05.2018

ΟΙΔΙΠΟΥΣ Ο μύθος της Ιστορίας του Κόσμου όπως τον είπαν οι Έλληνες-Σκηνοθεσία Σταύρος Σ. Τσακίρης.

Μια σύνθεση από τις επτά τραγωδίες που αναφέρονται στον μύθο του οίκου των Λαβδακιδών. Ο Οιδίπους, η πιο εμβληματική μορφή της ηρωικής εποχής, έχει ερμηνευτεί κατά καιρούς ως αντικατοπτρισμός διαφορετικών ιδεολογικών αναζητήσεων. Πολλές φορές ωστόσο, αγνοήθηκε ότι αποτελεί μέρος μόνο του θηβαϊκού κύκλου. Ίσως, δεν θα διατυπωνόταν ποτέ η θεωρία του οιδιπόδειου συμπλέγματος εάν ο Φρόυντ γνώριζε ολοκληρωμένο τον μύθο του Οιδίποδα, κι όχι μόνο την τραγωδία του Σοφοκλή. Σήμερα, που ζούμε σε οριακές στιγμές, είναι περισσότερο από ποτέ επιβεβλημένο ν’ αφηγηθούμε αυτό τον μύθο χωρίς ψυχαναλυτικές ή άλλες ερμηνείες . Να τον δούμε ως ένα αφήγημα, ένα λαϊκό παραμύθι, μια ακόμη «παραλογή», όπως τη συνέθεσε ο λαός και την διαχειρίστηκαν οι μεγάλοι Έλληνες τραγικοί. Ίσως ακόμα και ως μια ελληνική εκδοχή για τη δημιουργία του κόσμου και την οργάνωση των πρώτων ανθρώπινων κοινωνιών. Ως μια αφήγηση- λαϊκή αντίδραση στην καταδυνάστευση των νόμων που επιβάλλονται για να εξουσιάζουν οι λίγοι εμποδίζοντας τον άνθρωπο να εκπληρώσει τον γήινο προορισμό του: Μια ζωή ευτυχισμένη και δίκαιη.

περισσότερα
A Manual on Work and Happiness

Διανοείσαι πως και γιατί! Κείμενο του Κώστα Καζάκου.

Κείμενο του Κ.Διευθυντή Κώστα Καζάκου.

09.02.2016

Η σκέψη είναι το όπλο του ανθρώπου. Με τη σκέψη εκρήγνυται και διασπάται το άτομο άνθρωπος. Είναι η τραγική εξίσωση. Η σκέψη είναι η ταχύτητα του φωτός που ενεργοποιεί τη μάζα και παράγει την ενέργεια. Αντί για ουράνιο και πλουτώνιο χρησιμοποιεί ένα αβαρές ρευστόν που παράγεται από τους ερωτηματικούς συνδέσμους. «Γιατί», «πως», από πού», «προς τα πού». Η ιερή περιέργεια. Το πάθος της εξερεύνησης.
Χωρίς τη σκέψη το άτομο είναι αδρανές υλικό.    Με χαμηλή σκέψη, με άτολμο και αγύμναστο μυαλό, διάσπαση δεν γίνεται. Χρειάζεται η κρίσιμη μάζα που λένε οι φυσικοί. Χρειάζεται δηλαδή ισχυρή βούληση, αδάμαστη αντοχή και αυτοθυσία. Κι αυτά κατακτώνται με «αρετήν» και «τόλμην». Πρόκειται στην κυριολεξία για το κυνήγι της Ελευθερίας και της Αλήθειας, Κι όπως μας έχουν μάθει οι ποιητές μας, αυτά τα ουσιώδη, «μόνον έναντι θανάτου δίδονται».
 Ο δρόμος είναι ένας. «Οδός άνω και κάτω μία» όπως μας έμαθε ο μεγάλος Εφέσιος. Η σκέψη τείνει να φτάσει στις πρωταρχικές αιτίες των πραγμάτων. «Αν μεν η σκέψη σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει», μας λέει ο Αλεξανδρινός. Αλλιώς λοξοδρομείς και χάνεσαι μεσ’ τα παραδρόμια και τους σκουπιδότοπους. Κι ας έχεις εσύ την εντύπωση ότι σωστά διανοείσαι. Το πιθανότερο είναι ότι κουράστηκες και τα παράτησες μεσοπέλαγα. Κι όταν κάποια στιγμή συνειδητοποιήσεις την προσωπική σου ήττα και σε πιάσει ντροπή, αρχίζεις να γενικεύεις την κατάστασή σου και να την παρουσιάζεις σαν ιστορικά αναγκαία. Σ’ αυτήν την περίπτωση είναι προτιμότερο να βγάλει καρκίνο το σώμα σου παρά νά ‘βρει τη σκέψη σου τέτοιο κακό.